ΕΧΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑ

Πατέλη: «Δεν το’ χα «χάσει», ήμουν καλύτερη από ποτέ» (fot)

pateli_usa

Το Volleyplanet καλωσορίζει μία ακόμη Ελληνίδα άσο που ζει το όνειρό της στις ΗΠΑ. Η πρωην διεθνής άσος της ΑΕΚ, Κωνσταντίνα Πατέλη, σε 4 μόλις παρουσίας στο West Virginia University Institute of Technology έχει “κλέψει την παράσταση” με τις εμφανίσεις της κερδίζοντας πολλές προσωπικές διακρίσεις.

Στο παρθενικό της γράμμα της από Αμερική η 18χρονη πασαδόρος μας μιλάει για τις καινούριες εμπειρίες της, το “team bonding”, τα νέα της μαθήματα, τις “κολλητές” της και φυσικά την γυναίκα εκείνη που βρίσκεται δίπλα της 24 ώρες το 24ωρο και την καθοδηγεί  στα νέα και ανεξερεύνητα μονοπάτια της ζωής της.

9950356_g 15301158_1320381561325524_950405390_n

“Λίγες ήμερες πριν φύγω για Αμερική συνειδητοποίησα ότι ετοιμάζομαι να κάνω πραγματικά αυτό το μεγάλο βήμα και είχα αρχίσει να τρομάζω… Μόλις όμως έφτασα στο αεροδρόμιο, με την “κολλητή” μου Δήμητρα Άγγλου, έπειτα από πολλούς αποχαιρετισμούς, όλα για έμενα ήταν πιο εύκολα και για τους γονείς μου πιο… δύσκολα.

ar-150219249 15280972_1320381551325525_168728007_n

Τους έβλεπα να κλαίνε και δεν ήθελα να τους αφήσω, αλλά έπρεπε να είμαι δυνατή μπροστά τους, όποτε το έκανα! Έφυγα… Το ταξίδι διήρκησε 24 ώρες και με όλες τις αναμονές, ήταν πραγματικά πολύ κουραστικό. Σε κάθε στάση η μητέρα μου ήταν ξύπνια στην Ελλάδα και μιλούσαμε όλη την ώρα.  Ακόμη και τώρα νομίζω ότι πίστευε πως θα χαθώ…

14100451_1078804998876261_7995285849633013947_n 14046133_606914569486850_6978134632834423172_n

Όταν έφτασα στον τελικό μου προορισμό, με περίμεναν στο αεροδρόμιο η προπονήτρια μου, Άννα Κοβάλσκα με τον συζυγό της και άρχισα να νιώθω πολύ όμορφα. Ήμουν η πρώτη σπουδάστρια-παίκτρια που είχε φτάσει στο πανεπιστήμιο και την πρώτη ημέρα έμεινα σπίτι της. Την επομένη ήρθανε άλλες δυο κοπέλες από την Ιταλία, με την μία εκ των οποίων είμαστε πλέον συγκάτοικοι. Από την πρώτη στιγμή όμως θα έλεγα πως ταιριάξαμε πάρα πολύ οι τρεις μας και έκτοτε γίναμε “κολλητές”.

14040080_1356432527719159_5390852295682529758_n 15319472_1320381484658865_403220626_n

Όταν λοιπόν όλη η ομάδα έφτασε στο πανεπιστήμιο (7/8) είχαμε ένα meeting για το πρόγραμμα της πρεμιέρας της προετοιμασίας μας. Ήμουν υπερβολικά ενθουσιασμένη, αλλά και… τρομοκρατημένη παράλληλα. Η πρώτη μας προπόνηση ξεκινούσε στις 6 το πρωί με τρέξιμο και βάρη, ενώ την ίδια ημέρα κάναμε 2 δίωρες προπονήσεις στη σάλα.

13901397_603388993172741_6402841206212105306_n 15036360_1476433639036880_6204833672295653277_n

Αυτή η προπόνηση ήταν σχεδόν καθημερινή και αλήθεια είναι πως ανταπεξήλθα πολύ καλά σε όλο αυτό το δύσκολο πρόγραμμα. Μέρα με τη μέρα όμως η προπόνηση γινόταν όλο πιο σκληρή και απαιτητική, που νομίζω ότι όλες  νιώθαμε την κούραση σε κάθε… εκατοστό του κορμιού μας. Μετά από ένα σημείο μάλιστα, δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε, όμως πάντα υπήρχε αυτό το άτομο στην ομάδα, η αρχηγός μας Μικέιλα, που μας έδινε δύναμη να συνεχίσουμε.

15320311_1320381604658853_1663378663_n 15310725_1320381534658860_305974209_n

Εκτός από την Μικέιλα όμως, για μένα προσωπικά υπήρχε και κάποια άλλη, που ήταν καθημερινά δίπλα μου και αισθανόμουν πολύ τυχερή που με καθοδηγούσε. Μιλάω φυσικά για την μαμά μου, στην οποία οφείλω πάρα πολλά και πραγματι δεν ξέρω τι θα κάνω τα επόμενα χρόνια χωρίς εκείνη.

1931494_1551527278212486_8035881245449199361_n   14358869_622108124634161_5828540931986927509_n 13510874_1176931979003817_1255508355996988409_n

Στις 20 Αυγούστου ήταν ο πρώτος μας αγώνας και ήμουν πολύ ενθουσιασμένη που έπειτα από μια χρονιά, πραγματικό “Γολγοθά” στην Ελλάδα, θα έπαιζα ξανά μετά από μήνες. Και εκεί που νόμιζα ότι θα το’ χα… χάσει, διαπίστωσα με έκπληξη ότι ήμουν καλύτερη από ποτέ. Ήθελα να δείξω σε όλους ότι αξίζω και το ευχάριστο για μένα ήταν το γεγονός πως η προπονήτρια μου με εμπιστεύτηκε από την πρώτη στιγμή. Ήμαστε μια νέα ομάδα με δέκα πρωτοετείς, δύο δευτεροετείς, μία τριτοετή και άλλα δύο κορίτσια προς αποφοίτηση και κανένας δεν περίμενε πολλά από εμάς. Παρόλα αυτά κάναμε απίστευτα παιχνίδια, χάσαμε φυσικά κάποιους αγώνες, αλλά κερδίσαμε τα περισσότερα ματς.  Οι εμπειρίες όμως που κερδίσαμε και το «δέσιμο» που υπήρχε μεταξύ μας, έπειτα από κάθε παιχνίδι, αξίζανε πολύ περισσότερο από κάθε νίκη!

14522996_1434625249884386_1977280090679167795_n     14202691_1713347652030447_3433545256272121388_n

Σε αυτό φυσικά συνέβαλλε τα μέγιστα και η προπονήτριά μας. Από την αρχή κιόλας, που δε γνωριζόμασταν όλες καλά, μετά τις προπονήσεις μας είχε χωρίσει σε έξι ομάδες των τριών κοριτσιών. Κάθε μέρα μία ομάδα μαγείρευε για τις άλλες και δειπνούσαμε όλες μαζί, με αποτέλεσμα γύρω από το τραπέζι να συζητάμε για διάφορα, να γνωριζόμαστε καλύτερα και να έρχεται πιο κοντά η μία στην άλλη… Το λεγόμενο «team bonding»!

15355905_1328788107151536_779859571_n 15211685_1309967662366914_1552798059_n

Σε προσωπικό επίπεδο, ένιωσα απίστευτη χαρά όταν ανακοινώθηκα δις «Παίκτρια της Εβδομάδας» από το πανεπιστήμιο μου, άλλες δύο φορές «Πασαδόρος της Εβδομάδας» από το River State Conference, αλλά και επειδή έγινα «First-Τeam All Conference Player» από την πρώτη μου κιόλας χρόνια.

14034990_1285714738119944_2916237575293491829_n 14192189_10210394273276505_2352582851441597364_n

Εδώ και μερικές εβδομάδες η σεζόν μας τελείωσε, οι προπονήσεις σταμάτησαν, άλλα πολλές φορές που νιώθω ότι μου λείπει η μπάλα του βόλεϊ, πάω στο γήπεδο και προπονούμαι μόνη μου.

14732281_1465250120155232_2784481270907395789_n 15319375_1320382337992113_2139815105_n

Μέσα σε όλα όμως ξέχασα να σας πω για τις νέες μου “κολλητές” από την Ιταλία. Μιλάω φυσικά για τις Καρολίνα και Άλις, με τις οποίες έχουμε κάνει μία φοβερή παρέα και όπως έχω διαπιστώσει, επειδή καμιά μας δεν είναι από τις ΗΠΑ, μας συμπαθούν ιδιαίτερα. Απ’ τη φύση μας είμαστε βέβαια πολύ κοινωνικές, αλλά μέσα σε μια βδομάδα μας ήξερε όλο το πανεπιστήμιο!  Ειδικά μετά το πρώτο μας παιχνίδι, όλοι ενθουσιάστηκαν ακόμα περισσότερο μαζί μας. Δεν υπήρχε ούτε ένας να μη μας μιλήσει, να μη μας συγχαρεί και έβλεπες στα μάτια τους πόσο ήθελαν να κάνουν μαζί μας παρέα. Αυτό βέβαια ήταν το καλύτερο για εμάς, αφού χάρις στους νέους μας φίλους θα είχαμε και περισσότερα άτομα στους αγώνες μας και φυσικά τη φοβερή  μασκότ των “Golden Bears”.

15240263_1320381554658858_44155973_n pateli_santa-claus

Μια άλλη φορά πάλι περπατάγαμε ανέμελες με τις φίλες μου έξω από το πανεπιστήμιο, όπου υπήρχαν 2 κλόουν. Οι υπεύθυνοι της εστίας έστελναν μηνύματα σε όλους και ζητούσαν άπαντες να είναι στα δωμάτιά τους και να μην ανοίξουν την πόρτα σε κανέναν μέχρι να μας ειδοποιήσουν. Ήταν λίγο πριν το Halloween και εκείνη την περίοδο σε όλες τις ΗΠΑ είχαν σημειωθεί πολλά συμβάντα με «κλόουν» και όλοι είχαν τρομοκρατηθεί… Εκτός φυσικά από εμάς (χαχαχα)!!!

14079825_612373975607576_6096090477106920909_n 15310681_1320381544658859_1397228665_n
Σειρά τώρα έχουν τα μαθήματα, τα οποία ειναι τόσο διαφορετικά από την Ελλάδα. Σπουδάζω βιολογία και η αλήθεια ειναι ότι ειναι αρκετά δύσκολη, αλλά το απολαμβάνω. Οι καθηγητές εδώ σε κάνουν να αγαπάς το μάθημα και φυσικά όλα ειναι πολύ πιο δίκαια από το Λύκειο στην Ελλάδα, που δεν θέλω να θυμάμαι. Έχεις πολλές εργασίες, έχεις προφορικά και τις τελικές  εξετάσεις και όλα αυτά μετράνε εξίσου σημαντικά. Στην αρχή δεν σας κρύβω πως πίστευα ότι δεν θα τα πάω καλά και ήμουν αγχωμένη για τα μαθήματα, αλλά μετά την πρώτη βδομάδα δεν είχα πλέον κανένα πρόβλημα. Όλα πήγαιναν τέλεια και χαίρομαι γι’ αυτό γιατί «ποιος ακούει την μητέρα μου»… Γιατί μπορεί να είμαι στην Αμερική, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά αλλά «μάνα ειναι μόνο μια»! Και η δίκη μου, παίρνει τηλέφωνα 24 ώρες το 24ωρο.

15285048_10211318368658312_3374078066103079884_n 15451154_1328788133818200_767695261_n

Έκλεισα στην Αμερική σχεδόν 4 μήνες και δεν θα μπορούσα να αγαπάω περισσότερο αυτό που κάνω. Κάθε μέρα που περνάει με κάνει όλο και περισσότερο να μη θέλω να φύγω από εδώ.. Αλλά σε 8 μέρες γυρνάω Ελλάδα για Χριστούγεννα και η αλήθεια ειναι ότι όσο και να παραπονιέμαι, αισθάνομαι πολύ ευτυχισμένη γι’ αυτό.

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας και ελπίζω να σας δω όλους σε λίγες μέρες”!

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ