O «αετός» του ελληνικού βολεϊ περιμένει σεβασμό…

Κάθε αρχή του χρόνου ο ίδιος πόνος, το ίδιο “σφίξιμο” στο στομάχι, η ίδια θλίψη… Μπορεί να πέρασαν ήδη 13 χρόνια από τις 4 Ιανουαρίου του 2013 ωστόσο τα συναισθήματα για την απώλεια του Νίκου Σαμαρά παραμένουν το ίδιο έντονα όσο και το κενό που δείχνει ακόμη μεγαλύτερο στο ελληνικό βόλεϊ.

Σαν σήμερα το 2013 ο “αετός” του ελληνικού αθλητισμού, ο “αετός” του βόλεϊ και της Ορεστιάδας “πέταξε” για το μεγαλύτερο του ταξίδι, αφήνοντας όλους μας με τις αναμνήσεις…

Αναμνήσεις μιας ζωής που ακόμη και σήμερα 13 χρόνια μετά παραμένουν “ζωντανές” για να να μας θυμίζουν το μεγαλείο του Νίκου Σαμαρά. Αναμνήσεις που δεν “ξεθωριάζουν” στην λήθη του χρόνου και δεν μας επιτρέπουν όλους εμάς που μεγαλώσαμε με τα παιχνίδια του Νίκου και τις επιτυχίες του να τον ξεχάσουμε ποτέ.

Θυμόμαστε τον χαρακτηριστικό πανηγυρισμό του “αετού” με τα χέρια απλωμένα και μας προκαλεί πόνο που έφυγε τόσο νωρίς και τόσο άδικα. Μόλις στα 42 του χρόνια.

Δυστυχώς όμως τον “αετό” του ελληνικού βόλεϊ δείχνουν να τον έχουν ξεχάσει αρκετοί από αυτούς που κρατούν τις τύχες του αθλήματος- και δη του επαγγελματικού βόλεϊ- στα χέρια τους.

Ξέχασαν το ποιος ήταν ο Νίκος Σαμαράς καθώς στην διοργάνωση που φέρει το όνομά του γίνονται τα πάντα προκειμένου να μειώνεται το όνομα και η παρακαταθήκη που άφησε ο “αετός”. Σε μια διοργάνωση που θα έπρεπε να έχει την αίγλη και την αξία του Νίκου Σαμαρά, τα πάντα φθίνουν και λειτουργούν στον…. αυτόματο. Όπως και πολλά άλλα στο ελληνικό βόλεϊ άλλωστε, αλλά αυτό είναι κουβέντα για άλλη ώρα.

Οι υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια για αναβάθμιση του θεσμού του League Cup Νικος Σαμαράς” μένουν στα λόγια και τα σχέδια επι χάρτου προσβάλλοντας τη μνήμη του “αετού”. Μικραίνουν το όνομά του όπως ακριβώς και στο λογότυπο της διοργάνωσης όπου το Νίκος Σαμαράς μοιάζει σαν… χορηγία οποιαδήποτε εταιρείας.

Μακάρι κάποια στιγμή οι άνθρωποι του αθλήματος να αγαπήσουν το βόλεϊ όσο το αγάπησε και ο Σαμαράς. Να δώσουν, έστω και στο ελάχιστο από αυτή την αγάπη που είχε ο Νικόλας, προκειμένου να βοηθήσουν το βόλεϊ να πάει εκεί που του αξίζει.

Το χρωστάμε όλοι μας στον Νίκο Σαμαρά…