Παναθηναϊκός vs Πανιώνιος: Ο ελληνικός «εμφύλιος» και όσα δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά

Η πιο μεγάλη ώρα έφτασε. Δεν είναι άλλη από αυτή του ελληνικού «εμφυλίου» στην ημιτελική φάση του Challenge Cup ανάμεσα στον Παναθηναϊκό ΑΟ και τον Πανιώνιο.

Πολλοί θα σπεύσουν να κάνουν τη σύγκριση με το 2023 και την αντίστοιχη «μάχη» Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού στους άνδρες. Εγώ θα πω: όχι, δεν είναι το ίδιο. Τότε ήταν σχεδόν βέβαιο πως όποια ομάδα προκρινόταν, θα κατέληγε και με το τρόπαιο. Εδώ, όποια ελληνική ομάδα περάσει, θα βρει μπροστά της την ιταλική Βαλεφόλια. Φόβητρο; Όχι. Αλλά σίγουρα όχι αμελητέα αντίπαλο. Καμπιονάτο γαρ…

Πριν όμως μιλήσουμε για τελικούς, ας μείνουμε στους ημιτελικούς. Γιατί αυτοί θα μονοπωλήσουν – και δικαίως – το ενδιαφέρον.

Στόχοι, προσδοκίες και διαφορετικά μονοπάτια

Η συμμετοχή στον τελικό αποτελεί απώτερο στόχο και διακαή πόθο και των δύο ομάδων, με μια ιστορική ιδιαιτερότητα: για πρώτη φορά δύο ελληνικές ομάδες βρίσκονται αντιμέτωπες στα ημιτελικά του Challenge Cup με φόντο την πρόκριση στον τελικό.

Ο Παναθηναϊκός έχει φτάσει στο παρελθόν μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης, με πιο πρόσφατη χρονικά τη σεζόν 2008-09. Ωστόσο, τότε το φορμάτ ήταν διαφορετικό καθώς η CEV είχε καθιερώσει Final-4 και στην τρίτη τη τάξει διοργάνωσή της. Από την άλλη, ο φετινός Πανιώνιος έχει βάλει από το καλοκαίρι «check» σε μια ενδεχόμενη ιστορική πρόκριση στα τελικά του θεσμού.

Εύκολα κάποιος που δεν γνωρίζει το άθλημά μας, κοιτώντας τίτλους και τη φετινή πορεία στο πρωτάθλημα, θα σπεύσει να χρίσει φαβορί τον Παναθηναϊκό. Επουδενί, όμως, δεν είναι ισχύει. Και αυτό ακριβώς είναι που αξίζει να αναδειχθεί.

Τα μπάτζετ δεν παίζουν βόλεϊ αλλά λένε… ιστορίες

Ναι, τα μπάτζετ δεν παίζουν βόλεϊ. Όμως δεν γίνεται να αγνοήσουμε ότι η φετινή επένδυση του Πανιωνίου είναι υπερπολλαπλάσια από εκείνη του αντιπάλου του. Η ομάδα του Νέσιτς σχεδιάστηκε για να κατακτήσει τα πάντα εντός συνόρων και να φτάσει μέχρι τέλους στην Ευρώπη. Ήδη έχει κατακτήσει το Σούπερ Καπ και παραμένει μέσα σε όλους τους στόχους της.

Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός του Κιαπίνι είναι μια ομάδα «δουλειάς», παραμένει αήττητος στο πρωτάθλημα ενώ η πρώτη του φετινή ήττα συνδυάστηκε με αποκλεισμό από το F4 του Κυπέλλου Ελλάδας. Ο Αλεσάντρο Κιαπίνι κατάφερε να περάσει τη φιλοσοφία του  στην ομάδα και αυτό αποτυπώνεται στο τάραφλεξ: αυτοματισμοί, τακτική, ένταση και πολλή ιδρώτα στην προπόνηση. Η βελτίωση είναι αδιαμφισβήτητη. Όμως ο Ιταλός κόουτς γνωρίζει καλά πως στην τελική ευθεία μετράνε οι υπερβάσεις και οι τίτλοι είναι αυτοί που γράφουν ιστορία!

Βέβαια, σε τέτοιες αναμετρήσεις η πραγματικότητα του τάραφλεξ διαψεύδει κάθε πρόβλεψη. Το αγωνιστικό πλάνο, το καθαρό μυαλό στα τελειώματα των σετ, η αποτελεσματικότητα, ακόμα και η «μέρα» -αυτή που όλοι λέμε αλλά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει- θα παίξουν καθοριστικό ρόλο.

Εμπειρία, διαχείριση και… λεπτομέρειες

Στο τάραφλεξ, την Πέμπτη (19/2) και την Τετάρτη (25/2), θα εμφανιστούν δύο ανταγωνιστικές ομάδες. Όσο κι αν αφήσουμε τις ταυτότητες στην άκρη, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως η ομάδα με τις πιο «μπαρουτοκαπνισμένες» αθλήτριες σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι αυτή του Πανιωνίου. Και αυτό αποτελεί σαφές αβαντάζ σε παιχνίδια όπου μετράνε τα πάντα.

Δεν είναι μόνο οι ευρωπαϊκές παραστάσεις των ξένων του (Ραχίμοβα, Ατανασίεβιτς, Στογίλκοβιτς, Ριστίσεβιτς) που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος αλλά είναι και το γεγονός ότι αθλήτριες στο γενικότερο σύνολο της ομάδας όπως η Ζακχαίου, η Λαμπρούση και η Νομικού το έχουν ξανακάνει. Ξέρουν.

Φυσικά, και ο Παναθηναϊκός διαθέτει στη φαρέτρα του αθλήτριες με εμπειρία και προσωπικότητα (Λάμπκοφσκα, Γουάιτ, Σάμανταν, Μπένετ) -κυρίως στα άκρα- όπως και Ελληνίδες με τσαγανό και δίψα για ευρωπαϊκή διάκριση (Ρόγκα, Χατζηευστρατιάδου κ.α) ικανές να ανταπεξέλθουν στα απαιτητικά νοκ άουτ.

Το μόνο βέβαιο και εδώ ότι αυτά τα παιχνίδια δεν θα έχουν καμία σχέση με εκείνα του πρωταθλήματος.

Έδρες, συνθήκες και ευθύνες

Περνώντας στο κομμάτι της έδρας, ας πούμε κάτι ξεκάθαρα: είναι ΑΔΙΚΟ. Άδικο για τα κορίτσια να δίνουν τέτοιους αγώνες σε μικρά γήπεδα. Άδικο, ρε παιδιά. Θέλουμε να μεγαλώσουμε το βόλεϊ και ακόμα ψάχνουμε τα γήπεδα…

Ναι, οι έδρες δεν παίζουν βόλεϊ. Όμως διαμορφώνουν συνθήκες. Και αυτές οι συνθήκες είναι κρίσιμες. Γι’ αυτό και οι διοικήσεις των ομάδων οφείλουν να έχουν λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων. Τα ευχολόγια και ο υπέρμετρος ενθουσιασμός περισσεύουν.

Η ουσία ξεκινά από τη σωστή προετοιμασία αυτών των αγώνων και στο εξωγαωνιστικό κομμάτι. Γιατί η εικόνα που θα βγει προς τα έξω -από το «Μετς» και το «Βαρίκας»- είναι η εικόνα μας.

Ας την κάνουμε να.. μετρήσει!