Τάιρα Άριεϊλ στο Volleyplanet.gr: «Μπορώ να ανταποκριθώ όπου με χρειαστεί ο ΠΑΟΚ – Ξεχωριστός ο Αθανασόπουλος»

Η Τάιρα Άριεϊλ (Tyrah Ariail), το νέο μεταγραφικό απόκτημα του ΠΑΟΚ (η επίσημη ανακοίνωση από τον “Δικέφαλο” αναμένεται στις επόμενες μέρες), συστήνεται – αποκλειστικά και μέσω του Volleyplanet.gr – στο ελληνικό κοινό.

Η 23χρονη Αμερικανίδα πρωταθλήτρια Ουγγαρίας με τη Βάσας κεντρική του Γιάννη Αθανασόπουλου μεταξύ άλλων, μίλησε για το παρασκήνιο της μεταγραφής της, τις υψηλές προσδοκίες της για τη νέα σεζόν στη Θεσσαλονίκη, το ρόλο της ως… πολυεργαλείο και “έπλεξε το εγκώμιο” του Έλληνα τεχνικού, στον οποίο ευχήθηκε τα καλύτερα ενόψει της παρουσίας του στην αμερικανική LOVB.

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αποδεχθείς την πρόταση του ΠΑΟΚ και να έρθεις στη Θεσσαλονίκη;

«Ο Γιάννης (σ.σ. Αθανασόπουλος), προπονητής μου στη Βάσας, με ενημέρωσε αρχικα πως κάποιες ελληνικές ομάδες ενδιαφέρονται για μένα. Ο κόουτς είναι πραγματικά  υπέροχος άνθρωπος και ήξερα  ότι δεν θα με έβαζε ποτέ σε μια κακή κατάσταση, γιατί τον εμπιστεύομαι πραγματικά. Έτσι, από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ο ΠΑΟΚ και η Θεσσαλονίκη είναι ένα μέρος που θα με βοηθήσει να εξελιχθώ ως αθλήτρια και ως άνθρωπο».

Έρχεσαι στη Θεσσαλονίκη με διακρίσεις από το κολεγιακό επίπεδο με δύο Πανεπιστήμια των ΗΠΑ(USC, mISSOURI), καθώς και με διεθνή εμπειρία και τίτλο με τη Βάσας. Ποια θεωρείς ότι είναι τα πιο δυνατά σου σημεία ως παίκτρια;

«Είναι κάπως αστείο, γιατί στην πραγματικότητα τα δυνατά σημεία του παιχνιδιού μου αλλάζουν σχεδόν χρόνο με το χρόνο. Στα πρώτα τέσσερα χρόνια μου στο USC ήμουν η κορυφαία της ομάδας και στις καλύτερες συνολικά στην περιφέρεια στα μπλοκ. Προφανώς μπορούσα να τελειώσω και επιθέσεις, αλλά τότε ήμουν κυρίως μια αμυντική κεντρική. Και αυτό ίσχυε ακόμα και για την πίσω ζώνη. Στο κολεγιακό βόλεϊ μόνο μία κεντρική σερβίρει, οπότε εγώ σέρβιρα, έπαιζα άμυνα και έκανα ακόμη και πάσες. Αυτό ήταν κυρίως το στοιχείο για το οποίο ήμουν γνωστή. Όταν πήγα στο Mizzou, είχα τις δεύτερες περισσότερες επιθετικές προσπάθειες στην ομάδα. Ναι μεν μπορούσα ακόμα να μπλοκάρω, γιατί είχα αυτή την εμπειρία, αλλά ο ρόλος και η θέση μου άλλαξαν επειδή έπρεπε να αναλάβω πολύ μεγαλύτερο επιθετικό φορτίο. Εκεί ήταν που άρχισα να είμαι η βασική επιθετική επιλογή, όχι μόνο ανάμεσα στις κεντρικές, αλλά συνολικά για την ομάδα.

Σταδιακά έγινα η κεντρική που παίζει με επιθέσεις slide. Στο USC δεν έπαιζα καθόλου slide, γιατί δεν ήταν μέρος του συστήματός μας. Στο “Mizzou” άρχισα να το χρησιμοποιώ και στη Βάσας ουσιαστικά αυτό ήταν το βασικό μου στοιχείο. Κυρίως στην Ουγγαρία, ο τρόπος που δίδασκαν αυτή την επίθεση και ο ρυθμός που έδινε η πασαδόρος μας ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικά. Είμαι ευγνώμων που μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα κατάφερα να προσαρμοστώ σε αυτόν τον ρόλο και να εξελιχθώ σε μια κεντρική που βασίζεται πολύ στο slide. Οπότε, πλέον έχω αποκτήσει εμπειρία σε διαφορετικές απαιτήσεις, ανυπομονώ και είμαι έτοιμη όταν έρθω στον ΠΑΟΚ να προσφέρω ό,τι χρειάζεται η ομάδα από εμένα.

Άρα, θα έλεγες πως έχεις το ρόλο “πολυεργαλείου” στην ομάδα;

Ναι, απολύτως. Θέλω να είμαι μια πιο ολοκληρωμένη κεντρική, ικανή να ανταποκριθώ σε οποιονδήποτε ρόλο χρειαστεί η ομάδα».

Τι θα προσφέρεις στον ΠΑΟΚ όσον αφορά το ψυχολογικό κομμάτι του παιχνιδιού;

«Λατρεύω τις έντονες αντιδράσεις, τους πανηγυρισμούς, τις φωνές και την ενέργεια μέσα στο γήπεδο. Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που με συνοδεύει σε όλη μου την πορεία, από τότε που ξεκίνησα να παίζω μέχρι και τελευταία στη Βάσας. Γενικά είμαι αρκετά ντροπαλή, αλλά όταν μπαίνω στο γήπεδο όλοι μου λένε: “Tyrah, έχεις τόση ενέργεια”. Αγαπώ τόσο πολύ το βόλεϊ που πραγματικά μερικές φορές κουράζονται τα μάγουλά μου από το χαμόγελο. Άρα, θεωρώ πως ένα από τα πράγματα που φέρνω είναι θετική ενέργεια.

Πριν περίπου τέσσερα χρόνια πέρασα και κάποιους τραυματισμούς και για ένα διάστημα δεν μπορούσα να παίξω βόλεϊ. Από τότε που επέστρεψα, νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη κάθε μέρα που μπορώ να αγωνίζομαι. Νομίζω ότι αυτό φαίνεται και στον τρόπο που μιλάω και στον τρόπο που παρουσιάζομαι. Έλεγα πάντα στον εαυτό μου: “Δεν είμαι υποχρεωμένη να πάω στην προπόνηση, έχω την ευκαιρία να πάω στην προπόνηση”. Είναι τιμή και ευλογία να μπορείς να παίζεις αυτό το άθλημα σε υψηλό επίπεδο. Αυτό προσπαθώ να κουβαλώ μαζί μου καθημερινά. Λειτουργώ καθημερινά με χαρά και ευγνωμοσύνη που είμαι στον χώρο που αγαπάω».

Έρχεσαι σε έναν σύλλογο που σε μια ιδιαίτερα συμβολική χρονιά δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η πίεση από τον κόσμο για επιτυχίες θα είναι μεγάλη. Πώς βλέπεις να εξελίσσεται αυτή η σεζόν, παρότι είναι ακόμη πολύ νωρίς;

«Νομίζω ότι το σημαντικότερο είναι ο τρόπος που αντιδράς μετά από έναν δύσκολο αγώνα, μετά από μια δύσκολη χρονιά ή γενικά μετά από οποιαδήποτε δυσκολία. Αυτό είναι που μετράει. Οι αντίπαλοί μας δεν ενδιαφέρονται, αν ο σύλλογος είχε μια κακή σεζόν, αν υπάρχουν τραυματισμοί ή αν οι άνθρωποι είναι απογοητευμένοι. Από τη στιγμή που δεν το σκέφτονται εκείνοι, δεν πρέπει ούτε κι εμείς να κουβαλάμε αυτό το βάρος μαζί μας. Πιστεύω ότι αυτή η νέα αρχή, με νέες παίκτριες, μπορεί να αποτελέσει μια πολύ όμορφη ευκαιρία για να ξαναχτίσουμε την κουλτούρα της ομάδας. Φυσικά, θα μάθουμε και την ήδη υπάρχουσα κουλτούρα από τις παίκτριες που θα μείνουν στην ομάδα, αλλά παράλληλα μπορούμε να δημιουργήσουμε και τη δική μας φιλοσοφία — να είμαστε καλές συμπαίκτριες, να δείχνουμε εκτίμηση, να είμαστε συγκεντρωμένες, προσεκτικές στις λεπτομέρειες και να χτίζουμε συνεχώς καλές ημέρες. Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειες τον Αύγουστο.

Πρέπει να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας στο τέλος της σεζόν. Άρα θεωρώ ότι το σημαντικό είναι να δημιουργήσουμε σωστές συνήθειες και να εστιάσουμε σε όσα είναι πραγματικά σημαντικά για εμάς, ως ομάδα. Αν συνεχίσουμε να χτίζουμε πάνω σε αυτά κάθε μέρα, σε όλη τη διάρκεια των εννέα μηνών της σεζόν, τότε πιστεύω ότι θα κινηθούμε προς μια πολύ θετική κατεύθυνση. Πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένες σε ό,τι κάνουμε. Δεν γίνεται να πηγαίνουμε στην προπόνηση απλώς για να πούμε ότι κάναμε προπόνηση ή να βγαίνουμε με την ομάδα απλώς για τυπικούς λόγους. Πρέπει πραγματικά να γνωρίσουμε η μία την άλλη, να μάθουμε την κουλτούρα και να δημιουργήσουμε ένα υγιές περιβάλλον για όλες μας.

Μίλησες για το χτίσιμο μιας νέας φιλοσοφίας και νέων συνηθειών στην ομάδα. Φέτος ο ΠΑΟΚ ουσιαστικά θα ξεκινήσει με νέο κορμό. Πόσο εύκολα προσαρμόζεσαι σε νέες καταστάσεις;

Έχω βρεθεί σε τέτοιες καταστάσεις ξανά και ως αρχηγός και στις δύο ομάδες μου στην Αμερική. Στο USC, κάθε χρόνο άλλαζαν αρκετές βασικές παίκτριες. Ακόμη και στο “Mizzou” είχαμε εννέα νέα άτομα και μόνο επτά παίκτριες που παρέμειναν, άρα σχεδόν η μισή ομάδα ήταν καινούργια. Νομίζω πως αυτό που πραγματικά μετράει, είναι όσα κάνεις πίσω από τα φώτα, το τι κάνεις εκτός γηπέδου. Το παιχνίδι μέσα στο γήπεδο είναι απλώς το πιο επιφανειακό. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι απαραίτητο, είναι κάτι που έπρεπε να κάνουμε για να γίνουμε πραγματικά σπουδαίες ομάδες και πιστεύω ότι αυτός ήταν τελικά ο λόγος της επιτυχίας μας. Δεν το κάναμε επειδή το επέβαλαν οι προπονητές, αλλά επειδή οι ίδιες οι παίκτριες ηγήθηκαν και διαμόρφωσαν την κουλτούρα της ομάδας. 

Αυτό που τελικά φαίνεται στην απόδοσή σου είναι όσα έχεις χτίσει εκτός αγώνων και προπονήσεων. Έχει σημασία αν μιλάς με την ομάδα σου και εκτός γηπέδου, αν δημιουργείς σχέσεις, αν βρίσκετε κοινές λέξεις και αξίες πάνω στις οποίες θέλετε να στηριχθείτε. Πολλές ομάδες επιλέγουν λέξεις-κλειδιά, όπως αποφασιστικότητα, καρδιά, μαχητικότητα ή επιμονή. Όλα αυτά είναι συνήθειες που πρέπει να χτιστούν».

Πώς αξιολογείς τη μεταγραφή σου στον ΠΑΟΚ για τον εαυτό σου και για τη συνέχεια της καριέρας σου;

«Είμαι πραγματικά πολύ ενθουσιασμένη και ανυπομονώ να έρθω στη Θεσσαλονίκη, να αρχίσω δουλειά με τα κορίτσια, να γνωρίσω το staff και την κουλτούρα της ομάδας. Όπως είπα, έχω ακούσει τόσα πολλά θετικά πράγματα για την Ελλάδα και από παίκτριες που έχουν αγωνιστεί εκεί, ακόμη και από κάποια που έπαιξε παλιότερα στον ΠΑΟΚ, αλλά και γενικότερα από την ανδρική πλευρά του συλλόγου. Ακούω συνεχώς υπέροχα πράγματα. Αλλά ακόμη κι αν δεν τα άκουγα, αυτή είναι η δική μου πορεία, οπότε δεν μπορώ να βασίζομαι αποκλειστικά σε όσα λένε οι άλλοι.

Είναι καλό που οι περισσότεροι μιλούν θετικά, αλλά εγώ πρέπει να ζήσω τη δική μου εμπειρία. Επειδή βρίσκομαι ακόμα στην αρχή της επαγγελματικής μου καριέρας, έχω μεγάλη ανάγκη να συνεχίσω να εξελίσσομαι και να κάνω βήματα μπροστά. Νιώθω ότι η Βάσας ήταν μια εξαιρετική εμπειρία και ένας πολύ καλός σύλλογος. Το να παίξω στην Ουγγαρία ήταν σημαντικό για μένα και θεωρώ πως η μετάβαση στην Ελλάδα είναι ένα ακόμη βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση — ένα υψηλότερο επίπεδο, πιο δυνατές αθλήτριες και μια πιο έντονη αγωνιστική κουλτούρα. Οπότε είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη στην ιδέα ότι θα μπορέσω να εξελίξω όλα όσα δουλεύω μέχρι τώρα».

Τι σου είπε ο Γιάννης Αθανασόπουλος για το επίπεδο της ελληνικής Volley League. Ανυπομονείς να αγωνιστείς στα ελληνικά γήπεδα;

«Ανυπομονώ πραγματικά για κάθε κομμάτι της επόμενης χρονιάς, ακόμη και για τις δύσκολες στιγμές που σίγουρα θα υπάρξουν. Όμως έχω ακούσει ακόμη και από άλλες παίκτριες — όταν άρχισα να λέω στην ομάδα μου στη Βάσας ότι θα πάω στην Ελλάδα — πως “είναι ένα πραγματικά πολύ δυνατό πρωτάθλημα, που συνεχώς αναπτύσσεται και γίνεται καλύτερο από άλλα πρωταθλήματα”. Οπότε θεωρώ ότι συνολικά η ελληνική λίγκα κινείται σε πολύ θετική κατεύθυνση. Νομίζω πως αυτή είναι η ιδανική στιγμή για να έρθω, να εξελιχθώ κι εγώ παράλληλα, να γίνω καλύτερη και να χτίσω πάνω σε όσα έχει ήδη καταφέρει ο ΠΑΟΚ. Είναι ένας πολύ επιτυχημένος σύλλογος. Είδα και μερικά παιχνίδια και μπορείς αμέσως να καταλάβεις ότι η κουλτούρα είναι διαφορετική. Ακόμα και οι φίλαθλοι — είναι δυναμικοί, έντονοι, θορυβώδεις. Και οι παίκτριες φαίνονται πολύ συγκεντρωμένες. Όπως είπα, η ομάδα δεν θα είναι ίδια λόγω των αλλαγών, αλλά το να αγωνίζεσαι στην ελληνική λίγκα είναι σίγουρα μια διαφορετική εμπειρία και κουλτούρα. Το έχω ακούσει από παίκτριες από τις ΗΠΑ, αλλά και από πολλές άλλες χώρες».

Έχεις κάποια επαφή με άλλες παίκτριες του ΠΑΟΚ ή γενικά με παίκτριες με εμπειρία στην Volley League;

«Ναι, έχω μιλήσει με παίκτριες από προηγούμενες σεζόν, αλλά και με συμπαίκτριές μου που γνωρίζουν περισσότερα από εμένα, αφού έχουν περισσότερα χρόνια ως επαγγελματίες. Και όλες μου είπαν ότι οι άνθρωποι περνούν υπέροχα εκεί. Ξέρω επίσης ότι αρκετές πολύ υψηλού επιπέδου Αμερικανίδες παίκτριες μετακινούνται από άλλα πρωταθλήματα προς την ελληνική λίγκα. Οπότε είναι πολύ όμορφο να βλέπεις ότι όχι μόνο το πρωτάθλημα εξελίσσεται, αλλά και ότι προσελκύει πραγματικά καλές παίκτριες από άλλες χώρες και ότι οι αθλήτριες θέλουν να παίξουν στην Ελλάδα. Και δεν είναι μόνο επειδή η Ελλάδα είναι μια υπέροχη χώρα, αλλά επειδή πρόκειται για ένα πολύ υψηλό επίπεδο βόλεϊ και για ένα μέρος που μπορεί να λειτουργήσει ως σημαντικό βήμα εξέλιξης για πολλές παίκτριες, βοηθώντας τες να αναπτύξουν ακόμη περισσότερο το παιχνίδι τους.

Μιλώντας για υψηλού επιπέδου Αμερικανίδες, την επόμενη σεζόν θα έχεις συμπαίκτρια στον ΠΑΟΚ τη συμπατριώτισσά στου Zoe Weatherington, που έχει ήδη εμπειρία από το ελληνικό πρωτάθλημα. Πώς νιώθεις που θα συνεργαστείτε στον ίδιο σύλλογο;

Ναι, είμαι πραγματικά πολύ ενθουσιασμένη. Μίλησα μαζί της πριν από λίγες ημέρες και τώρα γνωριζόμαστε καλύτερα. Νομίζω ότι αυτό συνδέεται και με όσα έλεγα πριν — όταν χτίζεις ξανά μια ομάδα, είναι σημαντικό να κάνεις ό,τι μπορείς για να γνωρίσεις τους ανθρώπους γύρω σου. Μου είπε ότι είχε μια πολύ καλή εμπειρία όταν έπαιξε στην Ελλάδα νωρίτερα στην καριέρα της. Και μόνο από όσα έχω ακούσει για εκείνη από άλλες παίκτριες, φαίνεται πως είναι πραγματικά εξαιρετική. Έχει πολύ δυνατό… χέρι, οπότε ανυπομονώ να παίξω μαζί της.

Ασφαλώς είναι ωραίο να υπάρχει και άλλη Αμερικανίδα στην ομάδα. Αν έχω απορίες ή χρειαστώ βοήθεια, εκείνη, έχοντας ήδη μερικά χρόνια εμπειρίας ως επαγγελματίας, θα μπορεί να με βοηθήσει. Θα είναι πολύ όμορφο να μπορώ να τη ρωτάω πράγματα και να με καθοδηγεί. Οπότε, είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη. Φαίνεται πως κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση και ανυπομονώ να δω πού μπορεί να μας οδηγήσει όλο αυτό».

Είπες επίσης ότι έχεις δει βίντεο με την κερκίδα και τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ. Ποιο είναι το μήνυμά σου προς αυτούς για τη νέα σεζόν και τι θα πρέπει να περιμένουν από την ομάδα;

«Ανυπομονώ πραγματικά να γνωρίσω τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ. Και όπως είπα, μου αρέσουν οι έντονοι πανηγυρισμοί και να μοιράζομαι τη χαρά με τον κόσμο, οπότε σίγουρα θα το δείτε αυτό μέσα στο γήπεδο. Είμαι ενθουσιασμένη που οι φίλαθλοι θα γνωρίσουν καλύτερα το παιχνίδι μου και το ποια είμαι ως παίκτρια. Πιστεύω ότι η δύναμη της κερκίδας παίζει τεράστιο ρόλο. Είναι πραγματικά υπέροχο να αγωνίζεσαι μπροστά σε κόσμο που νοιάζεται, που είναι δυνατός, παθιασμένος και σε στηρίζει πραγματικά. Οπότε θέλω ουσιαστικά να τους ευχαριστήσω από τώρα, γιατί ο ΠΑΟΚ έχει μια σπουδαία βάση φιλάθλων.

Σίγουρα περιμένω τα πράγματα να είναι διαφορετικά, γιατί θα πρόκειται ουσιαστικά για μια εντελώς νέα ομάδα. Σίγουρα θα υπάρχουν πράγματα που δεν θα κάνουμε όπως πέρσι, επειδή δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς ήταν η ομάδα πέρσι. Όμως ανυπομονώ για κάθε προπόνηση και κάθε αγώνα. Όπως είπα και πριν, το σημαντικό είναι να χτίζεις συνεχώς καλές ημέρες, να προχωράς προς τη σωστή κατεύθυνση, να δημιουργείς συνήθειες και κουλτούρα. Ελπίζω ότι όσα θα θεμελιώσουμε στην αρχή της σεζόν θα είναι ακόμη πιο σταθερά και βαθιά ριζωμένα στο τέλος της. Αν αποφασίσουμε ότι θέλουμε να είμαστε μια ομάδα που εκτιμά, για παράδειγμα, την υπομονή, τη σκληρή δουλειά και τη μαχητικότητα, τότε αυτά πρέπει να παραμείνουν οι βασικές μας αξίες μέχρι το τέλος της χρονιάς».

Πώς λειτουργείς μέσα σε τόσο έντονες ατμόσφαιρες, είτε φιλικές είτε εχθρικές απέναντι στην ομάδα σου;

«Το λατρεύω. Ακόμη κι αν παίζαμε σε ένα γήπεδο γεμάτο κόσμο που δεν υποστήριζε εμάς, είναι πραγματικά υπέροχο να βλέπεις τόσο πολλούς ανθρώπους να συγκεντρώνονται για να παρακολουθήσουν εμάς, το άθλημά μας και όλα όσα δουλεύουμε καθημερινά. Είναι πολύ ωραίο το ότι τόσο στα εντός όσο και στα εκτός έδρας παιχνίδια υπάρχουν πολλοί φίλαθλοι. Είμαι πραγματικά πολύ ενθουσιασμένη. Στο κολέγιο επίσης παίζαμε μπροστά σε πολύ κόσμο. Έχω αγωνιστεί μπροστά σε 10.000, 9.000 ή 8.000 θεατές, οπότε ανυπομονώ. Οι φίλαθλοι είναι σαν ένας επιπλέον παίκτης μέσα στο γήπεδο. Όταν έχεις τόσο κόσμο γύρω σου, παίζεις διαφορετικά, πιέζεις περισσότερο τον εαυτό σου. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις πόση επιρροή μπορούν να έχουν οι φίλαθλοί σου πάνω σου. Οπότε είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη που θα αγωνιστώ μπροστά σε τόσο μεγάλες και δυνατές εξέδρες».

Επιστρέφοντας στον Γιάννη Αθανασόπουλο, πώς ήταν να συνεργάζεσαι μαζί του και να προπονείσαι υπό τις οδηγίες του στο τελευταίο κομμάτι της περασμένης σεζόν, όπου κατακτήσατε τον τίτλο, στον επίλογο της ιστορικής του πενταετίας στη Βάσας;

«Δεν είχα ποτέ ξανά προπονητή σαν εκείνον και είναι ένας από τους αγαπημένους μου. Φυσικά τον νοιάζει να κερδίζει, να παίζεται καλό βόλεϊ και δίνει σημασία στις λεπτομέρειες. Όμως, πάνω απ’ όλα ενδιαφερόταν για εμάς ως ανθρώπους. Πάντα μας ρωτούσε αν όλα είναι καλά, αν είμαστε καλά ψυχολογικά, αν το σώμα μας είναι καλά. Εστίαζε πραγματικά στο να είμαστε καλές συμπαίκτριες και καλοί χαρακτήρες, πριν καν γίνουμε καλές παίκτριες, με σεβασμό προς τις συμπαίκτριές μας, τους φιλάθλους και το επιτελείο. Πολλοί άνθρωποι και πολλοί προπονητές το λένε αυτό, αλλά εκείνος το εφάρμοζε καθημερινά. Κάθε μέρα υπήρχε το ίδιο ακριβώς επίπεδο απαιτήσεων και το εφάρμοζε σε όλες μας. Νομίζω ότι αυτό μας βοήθησε να παίξουμε καλά και να κατακτήσουμε το πρωτάθλημα, γιατί στο τέλος της σεζόν αντιμετωπίζεις συνεχώς τις ίδιες ομάδες, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και προσπαθούν να παραμείνουν υγιείς. Όμως πιστεύω ότι εμείς μάθαμε πραγματικά να μένουμε ενωμένοι στις δύσκολες στιγμές και αυτό συνέβη επειδή μάθαμε πώς να λειτουργούμε έτσι.

Άρα, εκτιμούσε περισσότερο μια καλή ομαδική παίκτρια από μία απλά καλή παίκτρια; Έδινε μεγαλύτερη αξία στο ομαδικό πνεύμα και το ήθος των παικτριών του, παρά αποκλειστικά στην αγωνιστική ικανότητα;

Ναι, απολύτως. Και αυτό δεν αφορούσε μόνο το παιχνίδι. Έλεγε ότι δεν μπορείς κάθε μέρα εκτός προπόνησης να μιλάς μόνο με τα ίδια άτομα ή να βλέπεις κάποιον να δυσκολεύεται και να μην τον ρωτάς τι συμβαίνει. Ήταν κάτι περισσότερο από το να είσαι απλώς καλή συμπαίκτρια· ήταν ένας τρόπος ζωής, να φροντίζεις καθημερινά να είσαι καλός άνθρωπος. Και αυτό βοηθά οποιοδήποτε περιβάλλον βρίσκεσαι, ενώ στη δική μας περίπτωση αυτό ήταν φυσικά η κουλτούρα της ομάδας».

Συμπτωματικά εσύ φέτος έρχεσαι από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα και ο Αθανασόπουλος θα ταξιδέυει από την Ελλάδα στις ΗΠΑ για να ενταχθεί στο LOVB. Έχεις κάποιο σχόλιο για το επίπεδο στο πρωτάθλημα; Και τι θα ήθελες να πεις στον κόουτς Αθανασόπουλο ενόψει της νέας σημαντικής πρόκλησης στην καριέρα του;

«Επειδή δεν έχω αγωνιστεί εκεί, δεν μπορώ να πω πολλά. Αλλά είναι πραγματικά διαφορετικό, ακόμα και η διάρκεια της σεζόν – παίζουν από τον Ιανουάριο μέχρι τον Απρίλιο. Σε αυτό το σημείο της καριέρας μου, εγώ θέλω απλώς να συνεχίσω να μαθαίνω. Πηγαίνοντας στην Ευρώπη, έμαθα τόσα πολλά, ακόμα και μέσα στους τρεις μήνες που ήμουν εκεί. Ήθελα πραγματικά να βγω από τη ζώνη άνεσής μου, να συνεχίσω να μαθαίνω, να βρίσκομαι δίπλα σε καλούς ανθρώπους, να γνωρίζω διαφορετικές κουλτούρες και φυσικά να αγωνίζομαι μαζί με μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο.

Νομίζω ότι πολλές από τις παίκτριες στο LOVB είναι Αμερικανίδες — και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό — αλλά θεωρώ ότι μπορείς να μάθεις πολύ περισσότερα όταν συνυπάρχεις με ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, διαφορετικών υποβάθρων και διαφορετικών πολιτισμών. Αυτό με βοηθά να μαθαίνω πιο γρήγορα. Πιστεύω ότι εκείνος, πηγαίνοντας στο LOVB, θα φέρει μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα (όπως προανέφερα), κάτι που πολλές ομάδες, προγράμματα και παίκτριες στις ΗΠΑ δεν έχουν συνηθίσει να βλέπουν. Είμαι βέβαιη ότι θα είναι εξαιρετικά επιτυχημένος, γιατί αυτός είναι ο χαρακτήρας του. Και ειδικά το γεγονός ότι πηγαίνει σε έναν τόσο υψηλού επιπέδου οργανισμό, με σπουδαίες παίκτριες, όπως το LOVB θα είναι εκπληκτικό».

Πώς αξιολογείς το επίπεδο του να αγωνίζεσαι στο εξωτερικό, μετά από τόσα χρόνια στο κολεγιακό βόλεϊ των ΗΠΑ;

«Είναι σίγουρα διαφορετικό, κυρίως λόγω των ηλικιών. Στις ΗΠΑ αγωνιζόμουν μόνο απέναντι σε παίκτριες από 18 έως 21-22 ετών, οπότε δεν υπάρχει η ίδια εμπειρία που συναντάς όταν πηγαίνεις στο εξωτερικό. Εκεί έπαιξα με συμπαίκτριες που ήταν πάνω από 30 χρονών, οπότε το επίπεδο εμπειρίας ήταν τελείως διαφορετικό. Υπάρχουν τόσα πολλά που μπορείς να μάθεις μόνο και μόνο επειδή βρίσκεσαι δίπλα τους, μιλάς μαζί τους και αγωνίζεσαι μαζί τους. Νομίζω αυτό ήταν το σημαντικότερο στοιχείο. Οι παίκτριες στο εξωτερικό και γενικά σε επαγγελματικό επίπεδο βλέπουν το παιχνίδι διαφορετικά. Είναι πολύ πιο έξυπνες αγωνιστικά και κάνουν λιγότερα λάθη, καθώς είναι τόσο έμπειρες, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.

Νομίζω ότι το επίπεδο απαιτήσεων είναι πολύ υψηλότερο, ειδικά στην Ευρώπη. Έτσι έπρεπε να προσαρμοστώ γρήγορα — όχι τόσο στην ταχύτητα του παιχνιδιού, αλλά κυρίως στο να εκπαιδεύσω το μυαλό μου σε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο σκέψης γύρω από το βόλεϊ. Οι συμπαίκτριες μου είχαν πολύ υψηλά στάνταρ και μέσα σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο κατάλαβα ακριβώς τι απαιτείται από εμένα. Είπα στον εαυτό μου: “Εντάξει, τώρα κατάλαβα τι πρέπει να κάνω, απλώς πρέπει να το εκτελέσω”».

Κοιτάζοντας μέχρι τώρα την καριέρα σου, παρότι βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, ποιες στιγμές ή ποια στοιχεία θα θεωρούσες ως highlights;

«Σίγουρα οι ομαδικές στιγμές. Κάθε φορά που έπρεπε να επιστρέψουμε από δύσκολη θέση. Όσο ήμουν εκεί χάσαμε μόνο έναν αγώνα. Υπήρξαν όμως πάρα πολλά παιχνίδια στα οποία χάναμε για ένα σετ ή βρισκόμασταν πίσω στο σκορ και καταφέραμε να επιστρέψουμε, είτε από διαφορά οκτώ πόντων, είτε δύο, είτε δέκα, είτε ακόμα κι από set point. Επιστρέψαμε τόσες πολλές φορές, που αυτό δεν φαίνεται καν στο χαρτί, γιατί μπορεί μεν να τελείωνε το ματς με 3-0, αλλά στην πραγματικότητα ίσως να είχαμε γυρίσει ένα σετ από το 24-21 ή κάτι αντίστοιχο. Οποιαδήποτε στιγμή χρειάστηκε να παλέψουμε για να επιστρέψουμε, αυτές είναι οι στιγμές που θυμάμαι περισσότερο.

Άρα, ως ομάδα, το σημαντικό ήταν η ανθεκτικότητα και το να ξέρετε πώς να επιστρέφετε από δύσκολες καταστάσεις;

Απολύτως. Ή ακόμα και το να μην χαλαρώνεις ποτέ σε καμία φάση. Υπήρχαν παιχνίδια που προηγούμασταν 20-8 και παρ’ όλα αυτά συνεχίζαμε με την ίδια ένταση. Δεν έχει σημασία το σκορ, σημασία έχει το πώς αποδίδεις. Δεν έχει σημασία τι διακυβεύεται ή ποιος βρίσκεται απέναντί μας· πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους πάντες με τον ίδιο τρόπο. Και νιώθω ότι αυτό το χτίσαμε στις προπονήσεις, στο γυμναστήριο και τελικά φάνηκε και στους αγώνες. Δεν έχει σημασία το σκορ, τα στατιστικά ή αν πρόκειται για τελικό Κυπέλλου ή για ένα απλό παιχνίδι πρωταθλήματος. Σημασία έχει να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό και να μετρά κάθε λεπτομέρεια.

Σε προσωπικό επίπεδο τώρα, θα έλεγα πως ένα από τα highlights μου ήταν ο αγώνας που χάσαμε, ο τελικός του Κυπέλλου Ουγγαρίας. Εδώ θέλω να κάνω μνεία σε ένα ακόμα ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Γιάννη: συνήθως ο κόουτς δεν μιλά στις παίκτριες για τα στατιστικά τους, δεν θέλει να ασχολούμαστε με αυτά, γιατί δεν έχει σημασία πώς τα πηγαίνεις ατομικά αλλά πώς αποδίδει η ομάδα. Όμως σε εκείνο το συγκεκριμένο παιχνίδι μου έδειξε τα στατιστικά μου, γιατί επιθετικά είχα περίπου 80% αποτελεσματικότητα. Ειλικρινά, όμως, ήμουν απλώς ευγνώμων που μπόρεσα να αναλάβω τόσο μεγάλο φορτίο ευθύνης. Ήταν ένα δύσκολο παιχνίδι, αγχωτικό και ψυχοφθόρο. Και το γεγονός ότι κατάφερα να ανταποκριθώ για την ομάδα μου εκείνη τη στιγμή, είχε μεγαλύτερη σημασία από τα ίδια τα νούμερα. Το σημαντικό ήταν ότι οι συμπαίκτριες μου με εμπιστεύτηκαν τόσο πολύ ώστε να σηκώσω τόσο μεγάλο επιθετικό βάρος, ενώ ήμουν η νεότερη παίκτρια μέσα στο γήπεδο. Γι’ αυτό θεωρώ ότι ήταν μία από τις σημαντικότερες στιγμές μου — όχι λόγω των στατιστικών, αλλά επειδή μου έδειξε πόσα περισσότερα μπορώ να προσφέρω στην ομάδα μου κάθε φορά. Κάτι που ανυπομονώ να κάνω και στο ελληνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα του ΠΑΟΚ…».